آماتور

دل ما و حرف دیگران

amatour — Fri, 04 Jul 2008 16:11:18 GMT

عقل از پشت سر می آید.شاهد این مدعا سخنان جناب مرعشی در گفت و گو بااعتماد است. ایشان در باره انتخابات مجلس هشتم نکاتی را به زبان آورده اند که اگر نقادان جریان اصلاح طلبی بگویند متهم به تندروی و بر هم زدن بازی می شوند.حالا که ایشان نیز به این نتیجه رسیده اند که قبل از معرفی مصداق باید در باره سلامت انتخابات به نتیجه برسند و مذاکره کنند بسیار امیدوار کننده است.ما هم دل به همین خوش می داریم که این بار مکانیزم اصلاح طلبان کمی جدی تر باشد و خود بعد از عمل از کرده پشیمان نشوند.

این یادداشت مسیح علی نژاد هم عجیب به دل نشست گویی که من از زبان دیگران آن چه که در دل داشتم شنیدم.

آنچه به هیچ نیارزد جان آدمی است

amatour — Wed, 02 Jul 2008 23:14:18 GMT

باری ، هراس من همه از مردن در سرزمینی است

که مزد گورکن بهایش افزون از جان آدمی است

جان انسان ها ارزشی ندارد. چه مرده و چه زنده، گویا برای کسی مهم نیست روزانه چند نفر از شهروندان ایرانی بر اثر حوادث غیر طبیعی جان خود را از دست می دهند. چه در دو روز گذشته حداقل 50 نفر در ایران و نزدیکی پایتخت بر اثر حوادث غیر طبیعی جان سپرده اند. در حادثه نخست که شهر تهران رخ داد 19 کارگر یک واحد ساختمانی در سعادت آباد زیر آوار جان سپردند و در دومین حادثه یک اتوبوس 32 نفر از شهروندان ایرانی را به کام مرگ فرستاد.از زمان وقوع حادثه ها تا به حال مسولان امر تنها اعلام کرده اند در پی شناسایی و برخورد با متخلفان هستند.چه در حادثه اول به گفته سخن گوی قوه قضاییه شهردار یکی از مناطق تهران و پیمانکار و مالک ساختمان بازداشت شده اند و در حادثه دوم تمام تقصیر به دوش راننده ای است که خود در شمار قربانیان جاده های نا امن ایران قرار دارد.

روز گذشته فرمانده پلیس راه کشور اعلام کرده بود که تابستان سال گذشته جاده های ایران جان هفت هزار مسافر را گرفته اند. این در حالی است که طبق اعلام منابع رسمی توليد ميزان خسارت هاي مالي تصادفات جاده اي معادل چهار درصد توليد ناخالص داخلي است.در ايران در هر ساعت ۳ نفر جان خود را در سوانح رانندگي از دست مي دهند، در جاده ها تصادف هر ۲۴ دقيقه يك قرباني مي گيرد، تنها در پنج سال گذشته صد هزار نفر در ايران بر اثر حوادث رانندگي جان داده اند.

به عقيده برخي كارشناسان، اين ميزان خسارت مالي تصادفات جاده اي كه معادل هفت تا هشت هزار ميليارد تومان در سال اعلام شده تنها شامل ارقام ملموس و خسارت هاي فيزيكي، پرداخت خسارت خودرو، هزينه هاي بيمارستاني، پرداخت ديه فوت و نقص عضو است و اگر خسارت هاي معنوي و ارزش حال فرصت هاي از دست رفته مربوط به افراد فوت شده و مجروحان حادثه را به آن اضافه كنيم رقم خسارت تصادفات جاده اي نزديك به هشت تا 10 درصد توليد ناخالص داخلي كشور است به عبارت ديگر، علاوه بر خسارت روزانه 20 ميليارد تومان براي تصادفات جاده اي، بايد هزينه روزانه بي سرپرست شدن و از دست دادن نان آور خانواده و نبود نيروي انساني و ارزش هاي مادي و معنوي افراد را اضافه كنيم. طبق آمارهاي مربوط به تصادف جاده اي ، بيش از 28 هزار نفر كشته و 200 هزار نفر مصدوم و مجروح شده اند و خسارتي معادل هفت هزار ميليارد تومان را بر جاي گذاشته است. تعداد تصادف جاده اي در ايران 20 برابر ميانگين جهاني است و سهم ايران از تصادف جاده اي جهان 5/2 درصد است در حالي كه سهم ايران از كل جمعيت جهان يك درصد است.به عبارت ديگر تصادف جاده اي در ايران، پنج برابر كشورهاي صنعتي و پنج برابر كشورهاي همتراز ايران است. در شرايطي كه سالانه يك ميليون و 200 هزار نفر در جهان بر اثر تصادفات جاده اي كشته مي شوند و 80 درصد اين كشته ها مربوط به كشورهاي در حال توسعه است، آمار كشته هاي تصادفات در ايران سهم بالايي را به خود اختصاص داده و خسارت هاي جاني و مالي قابل توجهي را به كشور و جامعه تحميل مي كند.

سالها قبل بر اثر ریزش یک پل در کره جنوبی و کشته شدن چند نفر از شهروندان سئولی وزیر مربوطه این کشور استعفاء کرد تا کمی از آلام عمومی فرو بنشیند اما دریغ از یک اظهار تاسف معمولی مسوولین ایرانی در پی این حادثه های پی در پی. گویا همه در پی این هستند تا مقصر اصلی را بیابند بدون این که نقش خود را در ماجرا جویا شوند.هر یک در تلاش هستند تا گناه و تقصیر را به گردن دیگری بیاندازند و در این میان آن چه که البته به هیچ نیارزد جان آدمی است.کاش جای ین همه وعده پیگیری که به ثمر نمی نشیند و به جریمه قابل خریداری ختم می شود یکی از مقامات مسوول بر صفحه رسانه ملی می آمد و رسما از همه عذر می خواست و خود را در غم این همه خانواده داغدار شریک می دانست. راستی مرگ 50 شهروند ایرانی ارزشی کمتر از کسب فلان مدال المپیک و جهان دارد که کسی حاضر نیست برای تسلی دل خانواده های داغدار پیامی صادر کند و آنان را تسلی دهد؟

خطر بیخ گوش اعتماد ملی

amatour — Tue, 01 Jul 2008 18:06:28 GMT

شايد همين حالا كه اين خبر را مي خوانيد اعتماد ملي هم توقيف شده باشد. يادداشت منتجب نيا امروز كلي سر و صدا به پا كرده بود و تا لحظات آخر گويي همه منتظر داغ ترين خبر روز بودند.خبري كه مي تواند سفر چند روزه كروبي به عربستان را ناتمام بگذارد و او با ادبيات خاص خودش به ايران باز گردد.

دادستاني تهران حكم جلب حق شناس را صادر كرده و هيات نظارت بر مطبوعات تذكر شديدي به اعتماد ملي داده است و همين همه را ترسانده و چشم به راه توقيف روزنامه اي ديگر به اتهام انتقاد از دولت. گويا اين روزها همه بايد در مدح دولت نهم بنويسند و ا اين همه اظهارات رييس جمهور سوال نكنند.چندي هست كه مي گويند اعتماد ،اعتماد ملي و كارگزاران هم توقيف مي شوند و همه مي ترسند از اين كه نكند اين تيغ برنده به گردن آنان نيز برسد براي همين وسواس بيشتري به خرج مي دهيم و راستش مي ترسيم از اين توقيف ها....

متن کامل یادداشت منتجب نیا را در ادامه بخوانید

کوس رسوایی ما بر سر هر بام زده بودند

amatour — Mon, 30 Jun 2008 01:09:18 GMT

جناب آقای درافشان عزیز به ظاهر از نقد ما دلگیر شده و آن را به حساب افتادن تشت رسوایی گذاشته اند و غافل از این که کوس رسوایی ما پیش تر از این زده اند بر سر هر کوی و بام.به هر حال ایشان چند خطی نوشته اند و من هم چند خط دیگر می نویسم .

جر زنی ممنوع

amatour — Sat, 28 Jun 2008 07:27:31 GMT

۱ - کم سن و سال تر که بودیم خاطرم هست که در بازی های کودکانه یک همکلاس داشتم که حالا هر کجا هست خدا به سلامتش دارد،همیشه به قول خودش جر می زد تا بازی را ببرد. اگر می رفتیم فوتبال باید آن قدر بازی می کردیم تا او برنده شود،اگر می رفتیم دانگی ساندویچ بخوریم آخر سر باید بقیه دانگ او را می دادند چون نصف ساندویچش را میامد بیرون می خورد،اگر همدستی می کردیم که امروز فلان درس را امتحان ندهیم برای خنده و حرص دادن ما و البته خود شیرینی هم که شده بود به یاد معلم ها می آورد که آقا امتحان نمی گیرید؟ و بعد هر هر به قیافه ما می خندید که خوب شد؟نهایت روزگار گذشت و ما هر وقت کسی را دیدیم که و خواستیم یادی از آن روزها بکنیم به محض این که اسم فلانی می آمد همه یادشان بود که همان جر زن معروف مدرسه است.

حالا چند سالی می گذرد که کسی از دوستان دوران مدرسه را ندیده ام اما این مطلب آقای درافشان عضو شورای مرکزی خانه مطبوعات و رییس شورای سردبیری هفته نامه تابان مرا یاد همان دوست جرزن انداخت.نمی دانم در خانه مطبوعات چه گذشته است و چه کسانی با آقای درافشان اول عهد بسته اند و بعد در میانه راه ایشان را دور زده اند و به گزینه مد نظرشان رای نداده اند تا این چنین پریشان حالی کند و از توطئه ای بنویسد که گویا مهم تر از آن موضوعی در باره مطبوعات وجود ندارد.

شاید این موضوع برای خود حسن حسن زاده هم این قدر مهم نباشد همان گونه که در گفت و گوی دو طرفه ما نمایان بود تردید دارد در این پذیرش.از نگاه آقای درافشان باید لابی ایشان جواب می داد و دیگران چون تن به لابی کردن به ایشان نداده و یا به تعبیری ایشان را دور زده اند اهل نفاقند و یا فیلسوف ماب. البته این مشکل آقای درافشان نیست چرا که در فرهنگ ما ایرانیان همه یا با مایند یا بر ما.از این زاویه دید هم آقای حسن زاده با آن ها نیست چرا که نه در دوران فعالیت های سیاسی اش سر و سری با آن ها داشته و نه در عمر رسانه ای خود تن به بازی های آنان داده است.اما گزینه مورد نظر ایشان به هر روی جز دوستان آقای درافشان و مجموعه تابان است. تازه آقای درافشان نیک می دانند که لابی کردن یک مساله طبیعی است حال اگر دوستان دیگری در درون شورای مرکزی به عهد خود وفادار نمانده و چرخش مواضع داشته اند ناشی از بازی رای هاست. مگر خو د ایشان و دوستانشان در انتخابات شورای مرکزی با جریانی بر سر میز مذاکره ننشستند و لابی نکردند که هیچ اعتقادی در ظاهر به هم نداشتند و بسیار به هم می پریدند اما آنجا که رسید قصه قصه دموکراسی و رای عموم بود و حالا ماجرا به نفاق باز می گردد و دو رویی؟آنجا نفاق اخلاقی بود و ربطی به دموکراسی نداشت چون دموکراسی ارزش بردار نیست و اینجا هر دو منطبقند بر هم؟آنجا راه درست لابی با جریان فکری مخالف بود و اینجا لابی کردن بر سر یک موضوع تخصصی و رای ندادن به آقای مورد نظر درافشان افتادن به دام جریان مخالف است؟

۲- آقای درافشان سعی کرده اند چون بسیاری دیگر به دستگاه نیت سنج متوسل شوند و پیشگویی کنند که چون حسن حسن زاده "رابطه‌ي بسيار نزديكي با هيئت داوران واساتيد اين فن در تهران دارند"ممکن است "به دليل نزديكي بيش از اندازه اين افراد به بعضي نشريات استان "جوایز به دوستانی برسد که رابطه خوبی با حسن زاده دارند.من فکر می کنم آقای درافشان به تبع فضایی که در آن تنفس می کند و خود را بر دیگران حق می پندارد و در این مقام می نشیند که باید همگان به راهی که او می گویند برود دچار یک بد فهمی مضحک شده است.از آن رو که منظور از ارتباط خوب با اساتید و هیات داوران رابطه ای است که به یمن دوره های آموزشی و سمینارهایی که آقای حسن زاده و دوستانش برگزار کردند رابطه ای میان این جمع و اساتید روزنامه نگاری در تهران برقرار شد ورنه حتمن آقای درافشان و مجموعه تحت مدیریت ایشان می دانند که هیات داوران برای بررسی آثار قبل از هر اقدامی سر صفحه ها و نام نویسندگان را می برند تا ندادنند این را چه کسی نوشته است و بعد هم فکر می کنم این گونه متهم کردن دبیر اجرایی و هیات داورانی که هنوز معرفی نشده اند نوعی فرار رو به جلو است و البته اقدامی خلاف اخلاق اما چه می شود کرد که سیاست و بازی های سیاسی اخلاق را به قهقرا می برد و هر اقدام و گفتاری را جایز می شمارد.مثلا اگر آقای علیجانی که از دوستان خوب ما هم هست دبیر جشنواره می شد این شائبه وجود نداشت؟آیا در نخستین جشنواره ای که به این سبک برگزار شد مقام آوردن بعضی ها شائبه بر انگیز نبود و یا آیا مطالب دیگران را به اسم افرادی که در عمرشان دست به قلم نبرده اند به جشنواره فرستادن و کسب جایزه کردن اقدامی درست و قابل قبول است و یا کارت خبرنگاری گرفتن برای افرادی که هیچ گاه در عمرشان کار رسانه ای نکرده اند،تنها به رسم رفاقت،اقدام شایسته و سالم؟

این یک نوع جر زنی است و آقای درافشان هم به نظر می رسد می ترسد از این که امسال چون سال گذشته نشریه اش توفیق کسب نکند چرا که همه اش درگیر تبلیغات انتخابات بوده، برای همین آمده است و یک بازی رو به جلو را شروع کرده تا اگر فردا روزی جشنواره به کام او نشد بگوید دیدی ما گفتیم!توصیه من به آقای درافشان و تمام کسانی که نگران هستند این است که یک بند به آیین نامه اضافه کنند که دوستان حسن حسن زاده حق شرکت در جشنواره را ندارند و یا اگر شرکت کردند حق گرفتن جایزه ندارند و یا اگر جایزه گرفتند نشانه تقلب در جشنواره و زد و بند با هیات داوران است.

۳- خدا بیامرزد مرحوم بازرگان را که می گفت ما باید تمرین کنیم کار های جمعی را و باید یاد بگیریم که چگونه دموکرات شویم.ما سال ها باید تمرین کنیم و یاد بگیریم که شاید حرف ما درست باشد اما قرار نیست به هر شیوه ای ما قالب شویم و دیگران به شکل ما در آیند.اما به ظاهر در تفکر آقای درافشان چنین مساله ای وجود دارد .(من هم دستکاه نیت سنج دارم)تفکری که خود را حق می پندارد و در مقام ناصح جایز به انجام هر کاری هست اما دیگران اگر ذره ای از خواست او تخطئی کنند البته هزار تهمت ناروا باید بشنوند.حالا گناه آقای حسن زاده این است که به این قالب در نیامده و شکل دیگری دارد و تفکرش با تفکر آقای درافشان و دوستانش یکسان نیست. بر اساس این تفکر اینجا هم نبردگاهی دیگر است میان دو دیدگاه فکری و باید این نبرد را ببرند و حالا که باخته اند می توانند تهمت بزنند و داوران معرفی نشده را خود فروش بنامند و دبیر جشنواره را باند باز.

یادش به خیر آن هم کلاس ما وقتی لو می داد که آقا امتحان داریم و اعتراض می کردیم که بابا تو دیگر شورش را در آوردی این چه وضعش است، می گفت: از شما که چیزی به ما نمی رسد حد اقل من می توانم کمی برای معلم شیرین بازی در بیاورم شاید یک جایی به کارم امد حالا هی شما داد بزنید من آدم فروشم آخرش چه می کنید من نمره ام را می گیرم به قیمت فروختن شما.

در ستایش دروغ

amatour — Tue, 24 Jun 2008 11:54:18 GMT

1- چندی قبل نوشتم که واژه ها بار معنایی خود را از دست داده اند و حالا نمی شود درست تشخیص داد که معنا و مفهو م یک واژه چیست. اما انگار برخی از مفاهیم اخلاقی نیز بی اعتبار شده اند.خاطرم هست که دروغ قبح داشت و عملی غیر اخلاقی به شمار می رفت و باز خاطرم هست در کلاس اخلاق اسلامی دروغ بر دو نوع بود یکی نگفتن واقعیت و دیگری کتمان و وارونه جلوه دادن آن چه که اتفاق افتاده است. حال گویی دیگر چنین نیست. نه دروغ امری قبیح است و نه کسی از گفتن آن ابایی دارد.چندی قبل روزنامه همشهری عصر به سنت نظرسنجی های روزانه اش از مخاطبین پرسیده بود چرا دروغ در جامعه رواج یافته است و جالب آن که بیشتر از نیمی از پاسخگویان علت این امر را قبیح نداستن و یا حتی دروغ گفتن توسط مسولان اجرایی دانسته بودند.حال من مانده ام که دروغ را باید رذیلت اخلاقی برشمارم یا فضیلت؟ اگر رذیلت است چرا باید آهسته و آرام به یک مساله عمومی و اخلاقی مثبت تبدیل شود که گویی اگر دروغ نگویی روزمره ات نمی گذرد و اگر فضیلت چرا نسل خردسال تر را اندرز می دهیم که مبادا دروغ بگویی که فرجامی سخت خواهد داشت و عملی خلاف اخلاق مرتکب شده ای.با این حال به نظر می رسد هر چه که اخلاقیون دروغ را خلاف ارزش های اخلاقی برمی شمارند در عالم سیاست دروغ به یک اصل غیر قابل چشم پوشی تبدیل خواهد شد.چه از قدیم گفته اند سیاست اخلاق را زائل می کند.

2- حال سه سال از عمر دولت نهم می گذرد. دولت عدالت گستر و مهر ورزی که می خواست تمام آنچه را که بوده خلاف واقع برشمارد و طرحی نو برای خدمت گزاری براندازد.تکرار شعارهای این دولت تکرار مکرراتی است که چندان خوشایند نخواهد ود چه سهم مردم از نفتی که قرار بود بر سر سفره هاشان بیاید فقر بیشتر بود و مهرورزی دستاوردش البته تحدید بیشتر آزادی های فردی و اجتماعی.گویی دولت نهم حتی حریم خصوصی را نیز عمومی بر می شمرد.این که دولت نهم می خواهد همه چیز را ماورایی جلوه دهد و مبنا را از زمین و عالم وجود به آسمان و عالم غیب ببرد نیز خود حکایتی است که صدای علما را نیز به در آورده.

حال اما قضاوت در باره کارنامه دولت نهم کمی آسانتر خواهد بود- البته اگر مشمول مهرورزی واقع نشوی – و می توان از دایره منتقدان حزبی که به تعبیر رییس دولت نهم انتقام شکست انتخاباتی می گیرند فراتر رفت و به سخنان آن بخشی استناد کرد که خود جزیی از پیکره دولت نهم بوده اند و در مقام تصمیم گیر این دولت.می توان به گفته های دانش جعفری –وزیر اقتصاد دولت نهم- استناد کرد که می گفت: تصمیمات کارشناسی نشده بود و یا پورمحمدی وزیر کشور دولت که حذفش از کابینه خود حکایتی دارد مفصل و قابل تحلیل.می توان سخنان باهنر را شاهد مدعا گرفت چه او در مجلس نقش بسیاری در ناتمام گذاشتن طرح های استیضاح نمایندگان داشت و گاه به عنوان وکیل الدوله خوانده می شد اما هم او سیاست های دولت نهم را نه کارشناسی که بر آمده از دیدگاهی مهندسی می خواند که می توان با تکیه بر آن کوه را از سوراخ سوزن عبور داد اما باید آن را پودر کرد و بعد قابل عبور خواهد بود به چه قیمتی ظاهرا در دولت نهم چندان مهم نبوده است. از این دست تصمیم ها بسیار می توان برشمرد چه در حوزه بانکداری و چه در میدان اقتصاد و برنامه ریزی. اساسا دولتی که سازمان مدیریت و برنامه ریزی نمی خواهد و حکم به انحلالش می دهد چه به برنامه ریزی بلند مدت و کوتاه مدت.این چنین است که این دولت فرافکنی می کند برای توجیه ناکامی هایش. به هر دری می زند تا دیگران را متهم کند که نمی گذارند سیاست هایش را به پیش ببرد. این عوامل ناکامی گاه داخلی اند و از جریان رقیب شکست خورده که مشخص نیست کدام ابزار های نگهدارنده را در اختیار دارد و گاه نیروی خارجی که حتی طرح ربودن رییس دولت نهم را داشته است.

3-واقعیت انکار ناپذیر دولت نهم ناتوانی هایش در اداره امور کشور است.این که بعد از چندین سال بار دیگر چون نخستین سال های بعد از جنگ روزانه نزدیک به 4 ساعت پایتخت برق ندارد، این که 85 در صد درآمد های ارزی کشور صرف هزینه های جاری شده است،این که مردم از افزایش قیمت جهانی نفت سودی جز تورم بیشتر نبرده اند،این که یکی یکی موافقان و همراهان تبدیل به منتقدان مخالف می شوند همه و همه حکایت نتوانستن دولت نهم است.اگر فرض بگیریم ایران روزانه 6/2 میلیون بشکه نفت صادر می کند و هر بشکه به طور میانگین 120 دلار به فروش می رود در آمد روزانه دولت از محل فروش نفت رقمی نزدیک به 312 میلیون دلار خواهد بود. چنانچه این رقم را در 30 روز ضرب کنیم به عدد 9360 میلیون دلارمی رسیم.که در آمد ماهیانه دولت از محل فروش نفت است و البته بخش زیادی از آن در بودجه پیش بینی نشده است. مديرعامل شرکت ملي نفت ايران از رسيدن درآمد نفتي ايران به 12ميليارد دلار طي دوماهه نخست سال خبرداده وگفته است درآمد نفتي کشور تا پايان سال 87 به 80ميليارد دلار خواهد رسيد. حال چنانچه دولت نهم توضیح دهد که این درآمد نفتی را چگونه هزینه کرده و به چه میزان از آن برای از بین بردن فقر بهره گرفته است بد نخواهد بود.دولتی که وعده داده بود تا از تبعیض ها و نابرابری های اقتصادی و اجتماعی بکاهد و برای پیشبرد اهداف خود البته تمام ابزارها را نیز در اختیار داشته و هر کجا که مانعی نیز چون سازمان مدیریت و برنامه ریزی و یا هیات امنا صندوق ذخیره ارزی داشته آن را حذف کرده است. به طور حتم اگر چه دولتی ها تا به حال از ارائه آمار فقر در ایران خودداری کرده و وجود جمعیت 30 درصدی زیر خط فقر را انکار می کنند اما مقایسه متوسط در امد های خانوار های ایرانی با میزان هزینه های روزانه نشان خواهد داد که چه بخشی از جامعه زیر خط خشن فقر زندگی می کنند.می شود دیگر حوزه های دولت نهم را نیز به بحث گذاشت و به استناد آمار و ارقام در باره آن قضاوت کرد.

4- دولت احمدی نژاد باید شکل می گرفت. باید به ثمر می نشست تمام نقد هایی که راست های جوان بر دولت های پیش از خود وارد کرده بودند و باید توانایی های منتقدان سیاست های اصلاح طلبانه و معتدل گرایانه در ایران به مسند حکومت داری می نشستند تا مردم می دیدند که آن ها چه خواهند کرد و با کدام شیوه سکان را به دست خواهند گرفت تا هم وضع مردم بهبود یابد و هم وضع بین المللی کشور ارتقاء یابد. تا مردم مشاهده کنند آن چه را که دولت های پیشین در حق آن ها انجام نداده بودند این بار اصول گرایان جوان که به هیچ یک از معیار های سیاسی مورد قبول بزرگان سنت گرا نیز پایبند نبودند چگونه محقق خواهند کرد و آنان را به رفاه دنیوی و سعادت اخروی هدایت می کنند و اکنون زمان قضاوت است در باره این کارنامه و عملکرد و محمود احمدی نژاد باید سال بعد دوباره خود را در معرض رای عموم بگذارد.اگر چه او هعمچنان بخت اول پیروزی است اما کارنامه ای قابل دفاع ندارد و باید مسائل را آن گونه که می خواهد و دوست دارد باشد روایت کند نه آن گونه که هست.چه گفتن واقعیت ها ناتوانی های رییس دولت را نشان خواهد داد که وعده بسیار داده بود تا وضعیت مردم خسته شده از سیاست بهبود یابد.حال اما نه چنین نشده که بخشی از حامیان دیروز وی نیز علت این وضعیت را در تصمیم های نسنجیده رییس دولت و مشاورانش می دانند و به دنبال یافتن گزینه ای دیگر برای انتخابات ریاست جمهوری هستند. چه او نتوانست به آن چه که وعده داده بود جامه عمل بپوشاند.پس چاره ای ندارد جز آن که واقعیت را به گونه ای دیگر جلوه دهد و سراغ عواملی خارج از اراده شخصی و توان فردی خویش برای ناکامی ها بچرخد.عواملی که گاه فوق بشری هستند و گاه به نزدیکتری افراد ریس جمهور باز می گرد که می خواستند مانع توفیق دولت شوند.این گونه است که دولت نهم دروغ را جایز می شمارد و رسانه های نزدیک به دولت دروغ می نویسند و رسانه ملی دروغ می گوید تا مردم باور کنند وضعیت این گونه نیست که می بینند.اکنون دوباره می توان به این فکر کرد که دروغ رذیلت اخلاقی است یا فضیلت. و آیا علم سیاست اخلاق را زائل می گرداند؟به راستی چه دشوار است سیاستمدار اخلاق گرا بودن و بیهوده نیست که برخی در توصیف ناکامی های خاتمی و بازرگان می گویند افسوس که اخلاق گرا بودند...

كدام شريعتي؟

amatour — Tue, 17 Jun 2008 17:13:18 GMT

یکم - بازخوانی میراث علی شریعتی سال هاست که به یک سنت تبدیل شده است و طرفداران وی بر انند که تفسیری از آرا وی ارائه نمایند که البته سازگارتر و نزدیک تر به دموکراسی باشد. از این رو تلاش برای تصویری سوسیال دموکرات از وی به مهم ترین دغدغه ان گروهی از روشنفکران تبدیل شده که با نام نوگرایان مذهبی و یا روشنفکران مذهبی سعی بر آن دارند که مرز خود را با دیگران حفظ نمایند.اینان خود را وارثان اصلی شریعتی می دانند و بر این باور که تنها فهم واقعی از افکار و اندیشه شریعتی در نزد هم اینان است و دیگران چنانچه به نقد آثار و آرا علی شریعتی می نشینند از سر کین روشنفکری است و بدفهمی که خوب وی را نشناخته و یا خوب به مطالعه اثارش ننشسته اند.گویی متون شریعتی از نگاه اینان متن مقدسی است که مفسران آن باید به درجه ای از اجتهاد در آن رسیده باشند.با این حال شریعتی بیش از دیگران تفسیر شده و اثارش برای چند بار به خوانش جمعی رسیده تا پیدا شود آن چه که در پیدا و پنهان وی به رشته تحریر و کلام در آمده چه بوده است.

دوم – شاید بعد از این همه سال طرح این سوال چندان بیراه نباشد که کدام شریعتی مورد نظر است؟ علی شریعتی که خود راوی خود است یا علی شریعتی که می خواهند این چنین باشد.آنچه که هست یا آن چه که باید باشد؟آن چه که وجود دارد و یا آن چه که ما دوست داریم باشد؟همین سبب شده تا چهره های متعدد از اندیشه و آرای شریعتی به تفسیر در آید و نمایان شود.گروهی وی را نماینده شایسته روشنفکران سوسیال دموکرات در ایران قلمداد می کنند که می خواست با تلفیق مذهب و سوسیالیسم سر انجام مدلی حکومتی ارائه نماید که شایسته جامعه ای اسلامی و البته شیعی باشد و گروهی نیز او را فاقد اندیشه سیاسی قلمداد می کنند و حتی نظریه ای چون دموکراسی متعهد را نه نتیجه تعمق وی در باره جامعه ایرانی که تنها نظریه ای خام می خوانند که نهایت نقش علی شریعتی در آن روایت گری بوده است.بخشی وی را یک روشنفکر مسوول و البته لیبرال منش می خوانند که در ستایش آزادی چه ناله ها که نکرده است و بخش دیگر به استناد آرای هم او بر این باورند که لیبراته در برابر رستگاری است و فلاح. پس او را با لیبرالیسم سر سازگاری نبوده و از نگاه وی هر آن چه که مفهوم غیر دینی داشته باشد قابل پذیرش نیست و باید برای جایگزینش مفهومی مذهبی ساخت.تمام این ها با تکیه بر متون شریعتی به دست می آید و برای همین است که برخی از نزدیکان به حلقه هواداران متعصب وی سعی کرده اند برای مطالعه آثار وی مدلی طراحی کنند تا دیگران نیز بر اساس آن الگو شریعتی را بخوانندچرا که او تغییر بسیار کرده تا هنگامی که زنده بوده است.در میان تمام این نقد ها و ستایش ها اما شریعتی واقعی کدام است؟ کدام شریعی را باید پذیرفت؟ و یا شاید بهتر چنین باشد که میراث شریعتی برای نسل امروز چیست و چگونه می توان بر او تکیه کرد؟آیا او همچنان پاسخگوی نیاز های نسل جدید نیز هست و یا به تعبیر برخی باید حکم به پایان دوران شریعتی داد؟

سوم – 1- شریعتی هنوز زنده است و حضوری پر رنگ در جامعه ایرانی دارد. همچنان روشنفکران ایرانی به مساله شریعتی با دیده تردید می نگرند و گویی باید قبل از هر اقدامی تکلیف خود را با او روشن کنند که در صف مخالفان وی قرار دارند و یا موافقانش.هنوز جامعه دانشجویی ایران به بازخوانی آثار وی می نشیند و مسولین دولتی از نزدیک شدن به او پرهیز می کنند و در تلاشند تا فاصله خود با وی را رعایت نمایند. چنین است که ضروری می نماید تا واقعیت شریعتی درک شود و میراث به جای مانده از وی به احترام بازخوانی شود و همگان آن چه که از او به کار می آید را به کار گیرند.از همین رو باید به بازخوانی آثار شریعتي آن گونه که هست نشست نه آن گونه که دوست داریم باشد و میراث وی را به خوانش جمعی گذارد تا هر کس به وسع خود و به اندازه درک و فهمش از شریعتی برداشت نماید.

2- هر چه هست او در زمانه خود یک روشنفکر مسوول متعهد بوده که در دوجبهه ستیز داشته اشت. یکی با عالمان دینی بی عمل که گوشه نشینی پیشه کرده اند و از به کار گرفتن دین برای مبارزه هراس داشته اند و شریعتی در جای جای آثارش به این قشر از جامعه می تازد و نکوهشش می کنند ما در اسلام‌ روحانی‌ نداریم‌، بلکه‌ عالم‌اسلامی‌ داریم‌ و عالم‌ اسلامی‌ کسی‌ است‌ که‌ قرآن‌ شناس‌، پیغمبر شناس‌، سنت‌ شناس‌و متخصص‌ در فلسفه‌ یا تاریخ‌ یا علم‌الحدیث‌ یا رجال‌ یا اصول‌ یا فقه‌ و غیره‌ باشد. انتقاد من‌ از روحانیون‌ بوده‌ است‌ نه‌ عالمان‌ اسلامی‌ و ادعا می‌کنم‌ هیچ‌ کس‌ به‌ اندازه‌ی‌ من‌افتخار دفاع‌ جدی‌ و مؤثر علمی‌ و فکری‌ از این‌ جامعه‌ی‌ گران‌قدر که‌ امید بزرگ‌ وسرمایه‌ی‌ عزیز ما است‌ نداشته‌ است‌.دیگر سیاست پیشگانی که می خواهند بی توجه به جامعه دین دار ایرانی توسعه وارداتی پیشه کرده و الگوی توسعه غیر بومی را برگزینند. برای همین است که او اگر چه سالها در مکتب غرب تحصیل کرده اما هنوز قهرماناش را برای تهیج عمومی از دل متون ملی و مذهبی ایرانیان بیرون می کشد و تکیه گاه کلام و اندیشه اش مذهب تشیع است و می خواهد قرائتی سوسیالیستی از ان ارائه دهد.چه او در دوران تسلط روشنفکران سوسیال زیست کرده و هژمونی چپ گرایان را احساس کرده است. از دیگر سو تشنه عدالت است ان گونه که جامعه ایرانی در آن روزگار به دنبال چشیدن طعم واقعی عدالت بود.شریعتی البته نقاد قهاری نیز هست. تفکر او سراسر نقد است. ان هم بیرحمانه و بدون توجه به مصلحت ها.بی محابا سخن می گوید به سان رهبر انقلاب شور می آفریند و به تهیج احساسات جامعه می پردازد تا علیه نظم موجود شورش نماید. يك حاكم است بر همه تاريخ، يك ظالم است كه بر تاريخ حكومت مي‌كند، يك جلاد است كه شهيد مي‌كند و در طول تاريخ، فرزندان بسياري قرباني اين جلاد شده‌اند، و زنان بسياري در زير تازيانه‌هاي اين جلاد حاكم بر تاريخ، خاموش شده‌اند، و به قيمت خونهاي بسيار، آخور آباد كرده‌اند و گرسنگي‌ها و بردگي‌ها و قتل عام‌هاي بسيار در تاريخ از زنان و كودكان شده است، از مردان و از قهرمانان و از غلامان و معلمان، در همه زمانها و همه نسلها.

3- این گونه است که او انقلابی است و نه اصلاح طلب.در اندیشه اش نمی توان سراغی از اصلاح یافت که یک سر بر هم ریختن و فروپاشی نظم موجود است و ساختن سازه ای تازه که باید تفاوت بسیار داشته باشد.اینجا محل نزاع بر سر آرا شریعتی است که او کدام الگو را توصیه کرده و کدام راه را برای انتقال قدرت که قهری به دست می آید توصیه می کند.اگر چه برخی بر این باورند که شریعتی الگوی حکومتی ارائه نداده است اما مطالع آثار وی و تاکید فراوانش بر قیام و انقلاب، امت و امامت نشان از طرحی هر چند ناتمام در اندیشه وی برای حکومت دارد.شاید اگر علی شریعتی امکان ادامه حیات را می یافت امروز آسوده تر به تفسیر آرا او می شد نشست و آن چه که در ذهن پرورانده بود شفافیت بیشتری می یافت. حال اما بر اساس کم حجم ترین بخش آثار وی باید به ترسیم الگوی حکومتی مورد علاقه وی نشست. طبیعی است که نمی توان وی را مدافع نظامی دموکراتیک در بدو تاسیس قلمداد کرد. چه او نگران برابر دانستن افراد است و دموکراسی راس ها و رای ها را مطرح می سازد و بر پاسداری و نگهبانی بخشی از جامعه به منظور پیشگیری از انحراف انقلاب از مسیر اصلی خودتاکید می ورزد. شریعتی هیچ‌گاه خود را مدافعِ دموکراسی معرفی نکرده است، در هیچ‌یک از اظهارنظرهای او دفاعیه‌ای برای دموکراسی دیده نمی‌شود. او در نوشته‌هایش به دو گونه از دموکراسی نام می‌برد. دموکراسی را آرمان انسانی می‌داند .گاهی از این هم فراتر رفته و افتخار می‌کند که برای «محکومیت دموکراسی» سال‌ها مبارزه کرده است. او بارها پایان اعتقاد به دموکراسی در میان آزادی‌خواهان جهان را اعلام کرده و در مواردی نیز نتایج کنفرانس باندونگ را گواهی بر ادعاهای خود می‌گیرد و مدعی است که پس از آن رسماً اعلام شده دموکراسی دیگر شکست خورده است و اکنون چیزی به نام «دموکراسی متعهدشده» جایگزین آن شده است. در آخرین نامه‌ای که به پدرش می‌نویسد، نیز اظهار می‌دارد که دموکراسی، علم و تمام ایسم‌ها به بن‌بست رسیده‌اند و ایمان و معنویت به زودی جای‌گزین آنان خواهد شد.بخشی از انتقادات او به مسأله‌ی انتخابات مربوط می‌شود. البته او تردیدی در صحت برگزاری انتخابات وارد نمی‌کند، بلکه نگران این است که آرای مردم با تبلیغات تغییر یابند. گویی از نظر او رأیی باارزش است که هیچ‌کس نتواند بر رأی‌دهنده تأثیری بگذارد. از نظر او با برانگیختن احساسات می‌توان آرای افراد را جلب کرد و چه چیزی بدتر از این که احساسات تعیین‌کننده باشد و نه تعقل.شریعتی در این زمینه بحث دموکراسی رأس‌ها و دموکراسی رأی‌ها را مطرح می‌کند. دموکراسی رأس‌ها از نظر وی مربوط به جوامعی است که آرای افراد وابسته به دیگران است و مثلاً رییس قبیله رأی خود را بر تمام قبیله تحمیل می‌کند. اما دموکراسی رأی‌ها مربوط به جوامعی است که افراد جامعه به «اندویدوآلیسم کامل» رسیده‌اند. او البته از قول جامعه‌شناسانی که نامی از آن‌ها نمی‌برد، ادعا می‌کند که برای تشکیل چنین جامعه‌ای چندین قرن باید صبر کنیم! از دیدگاه او حکومت ایده‌آل حکومتی است که در آن شایسته‌ترین شخص به حکومت برسد انتقاد دیگر او بر دموکراسی بر این مبناست که او هدفی ویژه و ایدئولوژیک برای حکومت قائل است، بدیهی است که ممکن است چنین هدفی مورد وفاق تمام مردم نباشد و آن وقت دموکراسی سد راه پیشرفت قرار گیرد. آن‌چه از نظر او مهم است «پیشرفت» جامعه است. حکومت از نظر وی وظیفه‌ی «دفاع اخلاقی و معنوی اجتماع خویش» را بر عهده دارد و این وظیفه‌ را از طریق انتخابات نمی‌توان به جامعه منتقل کرد.غرب‌ستیزی شریعتی نیز در مخالفت او با دموکراسی بی‌تأثیر نبوده است. او معتقد است که دموکراسی کالایی غربی است و خاص جوامعی که به درجه‌ای از تکامل و خودآگاهی رسیده‌اند و به درد جوامع دیگر نمی‌خورد.مسأله این است که شریعتی بیش از آن که دغدغه‌ی دموکراسی داشته باشد، در اندیشه‌ی «انقلاب» بود و اندیشه‌ی انقلابیِ او جایی برای دموکراسی باقی نمی‌گذاشت.

4 - شریعتی سرسختانه مدافع بازگشت به خویشتن است. به معنای دیگر و بر اساس گفتار روشنفکران امروزی او نیز چون بازرگان خواستار بومی سازی مفاهیم و الگو های توسعه است. در این‏جا می‏خواهیم به عنوان روشن‏فکری که مسؤول زمان خودش، عصر و نسل خودش است، هدف از مسؤولیت خودمان را مشخص کنیم و نقش اجتماعی‏ای که روشن‏فکران و تحصیل‏کرده‏ها و انتل لکتوئل‏های جامعه‏ی آسیایی، یا اسلامی بر عهده دارند معین کنیم. (آن‏چه که گفته‏اند، آن‏چه را که بخش‏نامه کرده‏اند و از خارج املاء کرده‏اند، به عنوان ایدئولوژی جا زده‏اند، کاری نداریم.) و بعد بر اساس همان شعاری که همه‏ی روشن‏فکران مذهبی و غیر مذهبی (به خصوص از جنگ بین‏الملل دوم) مورد قبولشان است (چنان که عمر اوزگان، امه‏سه‏زر، فرانتس فانون، اوژن یونسکو، معتقدند که باید هر جامعه‏ای بر اساس تاریخ و فرهنگی که دارد، روشن‏فکر شود و با تکیه به تاریخ و فرهنگ و زبان عموم، نقش روشن‏فکری و رسالت خودش را بازی کند.

چهارم – حالا چنانچه قرار است كه شريعتي همچنان زنده و تاثير گذار باشد بايد بدون جانبداري به بازخواني ميراث او نشست. نه او را در مقام قديس ستايش كرد و همه خوبي ديد و نه همه اش به نفي او پرداخت.شريعتي را آن چنان كه شريعتي است پاس بداريم و ميراثش را به نسل هاي بعد بدهيم. همانجا كه او نقادي است اميد آفرين و البته جسور.

دوباره مي سازيمش!

amatour — Mon, 16 Jun 2008 16:05:18 GMT

سه سال گذشت. چه تند و چه زود و ما همچنان خاطرات آن سال ها را مرور مي كنيم. اصلاح طلبان به دنبال راهي براي بازگشت به قدرت. حالا ديگر نه من و نه همنسل هاي من آرمانخواه هستند و نه اصلاح طلبان بر همان عهد ها مانده اند.اين روزها بيش از هر زماني نياز به بازخواني تجربه هاي شكست خورده اصلاح طلبان است آن هم از سوي كساني كه توان و جسارت نقد را دارند و از گفتن واقعيت ها هراس ندارند.

خاطرات ما واز آن سالها چقدر شنيدني است و چند نفر حاضرند آن چه را كه گذشت بنويسند؟

بی معنایی واژه ها

amatour — Sun, 08 Jun 2008 03:11:18 GMT

چندی است که تصور می کنم واژه ها اصالت خود را از دست داده اند.منظورم واژه های روزمره ای است که در حوزه نوشتن با آن ها سرو کار دارم. در این چند وقت علیرغم این که چندبار تصمیم به نوشتن گرفته ام دست برداشته ام که نکند من اشتباه می کنم و تعریف من از واژه ها متفاوت است. حال مثال می زنم؛ اصلاح طلبی دم دست ترین واژه ای است که این روزها استعمال می شود و گویی لقلقه زبان است اما انگار تعاریف متعددی از آن می توان ارائه داد. همانگونه که اصلاح طلبان متعددی می توان سراغ گرفت بی آن که اشتراکی در آن ها بیابی.به تعبیر رضا مارمولک فیلم مارمولک که می گفت به تعداد آدم ها راه هست برای رسیدن به خدا؛حال نیز می توان چنین گفت که به تعداد اصلاح طلبان و یا مدعیان اصلاح طلبی می توان از اصلاحات تعریف ارائه داد.این چنین است که واقعیت در میان شبه واقعیت ها ناپدید می شود و بدل به جای اصل می نشیند.به نظر می رسد این روزها ما نیز چنین شده ایم و سرنوشت آن همه شور و امید برای اصلاح طلبی بیهوده به یاس و نا امیدی نرسیده است.چرا که آن چه که در ذهن ما به تصویر درآمده بود با آن چه که این روزها می گذرد اصلا تطابق ندارد.

عینی مثال میزنم؛سرنوشت فراکسیون اصلاح طلبان در مجلس هشتم را نگاه کنید؛ تعداد آرای لاریجانی را بشمارید و بعد به خاطرتان بیاورید که در دوران حضور علی لاریجانی در صدا و سیما چه برخوردهایی با اصلاحات صورت گرفت. و یا نقدهای ایشان بر سیاست های هسته ای دولت اصلاحات را برای چند بار مرور کنید.آیا شما اثری از آن چه که مطابق با خواست های اصلاح طلبانه باشد را در دیدگاه های ایشان سراغ دارید؟شاید تمام دلخوشی اصلاح طلبان به این است که لاریجانی از دولت نهم دل کنده و حالا در شمار منتقدان آن قرار دارد اما آیا هر منتقدی را می توان در جایگاه اصلاح طلب قرار دارد؟آیا هم اکنون پورمحمدی هم اصلاح طلب است؟آیا تعریف اصلاح طلبی؛ تنها و تنها نقد سیاست های دولت نهم و مخالف خوانی با آن است؟ تازه اگر این هم باشد باز نمی توان لاریجانی را در این دسته قرار داد . اما انگار اصلاح طلبان باورشان شده که هر کس که مخالف مخالف آنان است می تواند در جایگاه اصلاح طلبی قرار گیرد.

این رویه در فراکسیون اصلاح طلبان در مجلس هشتم نیز به چشم می آید. فراکسیونی که امیدوار بود با یارگیری از مستقل ها وزنی بیشتر از آن چه که هست داشته باشد اما حالا بخشی از اعضای آن به مبانی مفهوم اصلاح طلبی نیز پایبند نیستند.شما چینش این فراکسیون و اعضای موثر آن را نگاه کنید. وقتی خباز – یکی از اعضای این فراکسیون_می گوید: اصلاح طلبان با لاریجانی بیعت کردند ویا قدرت اله علیخانی سخنگوی این فراکسیون می شود آیا می توان امید به توفیق دوباره اصلاحات داشت؟این که شیخ قدرت علیخانی صلاحیت این را دارد تا زبان اصلاح طلبان راه یافته به مجلس هشتم باشد جای بسی سوال است. نماینده ای که در انتخابات هیات رییسه برای دوستان اصول گرایش تلاش می کند و سابقه ای روشن در نقد و حمله به اصلاح طلبان مجلس ششم دارد حال چگونه می خواهد از خواست های اصلاح طلبان سخن بگوید؟آیا اینجا هم تنها و تنها معیار ضدیت با دولت نهم است و هرکس که بهتر ناسزا بگوید اصلاح طلب تر؟آیا تمام هویت اصلاح طلبان که معمولا باید در سخنگویشان تبلور یابد خلاصه به چنین شخصیتی است؟آیا اصلاح طلبان مجلس هشتم بار معنایی بیعت را می دانند؟آیا آنان از دموکراسی نا امید شده اند و شکست های پیاپی وادارشان کرده تا دست از آن چه که می اندیشیدند بردارند و رویه ای چون رقیب پیشه کنند و هویت خود به فراموشی بسپارند؟ راستی چند وقت است اصلاح طلبان از مفاهیمی چون دموکراسی، جامعه مدنی، نهاد های مدنی و... سخن نگفته اند؟

چند سال قبل خاطرم هست که برخی از تحلیل گران یکی از آسیبهای پیشروی اصلاح طلبی در ایران را استحاله و تغییر سکاندارانش می دانستند حال آهسته آهسته دارد چنین اتفاقی می افتد و جنبش فرتوت و فرسوده اصلاح طلبی_ آن بخشی که می خواهد از مسیر قدرت پیش برود_ گرفتار استحاله شده و بخش دیگر هم که منزوی و منفعل بی رمق افتاده است.در چنین شرایطی امید به شور آفرینی مردم و آشتی دوباره آنان با اصلاح طلبان کمی غیرقابل قبول به نظر می آید. چرا که حالا نمی توان مردم را به خرید جنسی فراخواند که اصل نیست و کارکرد مورد انتظار را ندارد بلکه ممکن است زیان نیز به همراه داشته باشد.

پ.ن - نادر ابراهیمی مرد عاشقانه های ارام هم در آغوش خاک آرام گرفت. امسال انگار مرگ زودتر به سراغ اهل قلم و فرهنگ امده است.این مجله اینترنتی را بخوانید.مردی که می سرود:

ما براى پرسيدن نام گلى ناشناس

چه سفرها کرده ايم، چه سفرها کرده ايم ‌

ما براى بوسيدن خاک سر قله ها

چه خطرها کرده ايم، چه خطرها کرده ايم ‌

ما براى آنکه ايران گوهرى تابان شود

خون دلها خورده ايم خون دلها خورده ايم ‌

ما براى آنکه ايران خانه خوبان شود

رنج دوران برده ايم رنج دوران برده ايم ‌

ما براى بوئيدن بوى گل نسترن

چه سفرها کرده ايم چه سفرها کرده ايم ‌

ما براى نوشيدن شورابه هاى کوير

چه خطرها کرده ايم چه خطرها کرده ايم

قطبی و سرنوشت اصلاح طلبی

amatour — Sat, 31 May 2008 07:59:09 GMT

این دومین یاداشتی است که برای افشین قطبی می نویسم.پدیده ای که در فوتبال و جامعه ایران نیاز به بررسی دارد.افشین قطبی برای همیشه ایران را ترک کرد.مردی که به فاصله یک سال به یکی از محبوب ترین چهره های ملی ایران تبدیل شد و البته به توفیق نیز دست یافت.دیروز با بیژن مومیوند که صحبت می کردیم تعبیر جالبی داشت از این پدیده. می گفت قطبی نه خاتمی بود و نه بازرگان.شاید کمی سخت باشد این تعبیر اما دور هم نیست. شباهت هایی قطبی به این دو اصلاح طلبی بود و همرنگ جماعت نشدن. زبان گفت و گوی دیگر به کار گرفتن و تغییر ادبیات موجود.او البته توده مردم را نیز همراه خود داشت.اما نه چون بازرگان ناکام ماند در اجرای برنامه هایش و در برابر کارشکنی ها پا پس کشید و نه چون خاتمی بدون گرفتن ضمانت ماند تا هم توده را نا امید کند و هم با اعتراف به ناکامی میدان را به رقیب بدهد.بسیار می توان در توصیف پدیده قطبی نوشت و با دنیای سیاست گره اش زد. از این که نمی خواستند کامیابی اش را ببینند و باند هایی در برابرش شکل گرفت. این که تغییر همواره مخالفانی دارد که منافع خود را در خطر می بینند و از هر حربه ای برای ناکامی تغیرات بهره می گیرند و ....

به هر روی بر این باروم که تحلیل پدیده قطبی در جامعه امروزی ایران نمونه خوبی است برای علل ناکامی اصلاح طلبی و حرکت رو به جلو تحول خواهان.قطبی نیک می دانست چه سرنوشتی در انتظارش هست. نمی توانست بماند بی اختیار و قدرت و بعد که این همه محبوبیت فروکش کرد کنارش بگذارند. پس چه بهتر ان هنگام که خواست هایش بر آورده نشد و کسی ابزار تحقق وعده هایش را به او نداد کناره گرفت تا افشین قطبی بماند.

از این که بگذریم، دیروز بیژن یک یادداشت در صفحه اخر کار کرد که فکر می کنم به چند بار خواند می ارزد. من که واقعا از خواندنش لذت بردم و چقدر نزدیک است به دنیای ما.