دیروز یه متن نوشتم درباره دشمنان دموکراسی در قزوین اما نمی دونم چرا حذف شد و پرید. شاید خدا دشمنان دموکراسی در قزوین را دوست داشت. بازهم باید تایپش کنم. اما یک یادداشت نوشتم در باره علی شریعتی که از امروز سمینارش در تهران برگزار می شود.چه نیازی است به شریعتی را بخونید به یاد او.

اما مساله مهم این ه که امروز ۲۷ خرداد است. چه روز بدی بود دو سال قبل ۲۷ خرداد. دلهره و اضطراب. سر زدن به تک تک مراکز رای گیری. یادتون هست چه تلخ بود وقتی نتایج صندوق ها اعلام شد. بدجور دل آدم می گیره از اون روزها. یار دبستانی من. زنجیره انسانی. نیامدن ابراهیم یزدی و سخنرانی موبایلیش. شب نخوابین ها... اون روزها من تازه یک هفته بود ازدواج کرده بودم. اما خونه مون ستاد انتخاباتی دکتر معین بود و با بچه ها اونجا نشریه در می آوردیم. یادش به خیر چه روزهایی بود. ویژه نامه های اقبال........راستی جبهه دموکراسی خواهی کجاست؟

نقد قزوینیان به نفر سوم هم رسید (محمد تاج احمدی هم در باره دلایل ضعف اصلاح طلبان در قزوین نوشته است. بد نیست اگر سایر دوستان توصیه علیرضا را جدی بگیرند و نقد را همگانی کنند.از محمد تاج احمدی وکیانوش ممنونم.)

احمدی نژاد دیروز در پایان سفر اورتگا به تهران گفت:بدهی های دولت نیکاراگویه نمی تواند تاثیری بر روابط دو کشور داشته باشد. حداد عادل نیز چندی قبل اعلام کرده بود که رای مثبت اندونزی به قطعنامه ضد ایرانی اثری ر روابط ایران با این کشور ندارد.پیش تر نیز سوری ها علیرغم بدهی های سنگین به ایران از فرصت تنها ماندن ما بهره گرفته و بذهی هایشان را هر سال عقب تر و عقب تر می برند و نتیجه اش مشخص است ما بدهی هایمان را از سوریه وصول نخواهیم کرد.

بد نیست که دولت رقم دقیق بدهی دولت اورتگا به ابران را اعلام کند و بگوید که آیا در پس سفر او به ایران دولت مهرورز گشاده دستی کرده و از جیب ملت به مظلومان امریکای جنوبی کمک خواهد کرد؟اگرچه دولت شان خود را بالاتر از ان می داند که به ملت پاسخگو باشد اما خرج از منافع ملی دیر یا زود تاریخ خواهد شد و به رشته تحریر در خواهد آمد و قضاوت در باره آن چه که رفته است چندان خوشایند نخواهد بود.

نامه دوباره منتشر می شود(رضا به نقل از کیانوش زنده دل اما نکته جالب این که کیانوش این پست را حذف و علیرضا لینک آن را برداشته است. سانسور مرز نمی شناسد همه جا همه شکل در جریان است.)

سانسور تذکر نمایندگان به وزرا(سانسور  همه جا و همه شکل)

پ.ن ببخشید کیانوش پست رو حذف نکرده است.

۱- قصد نداشتم از نوشته های قزوین شناسانه ام فاصله بگیرم اما خبر مرگ پرویز ورجاوند ناگهان بر انم داشت تا بنویسم روحش شاد او که دغدغه ایران داشت و البته قزوین شناسی برجسته به شمار می آمد. ورجاوند روزهای آخر عمرش را به دادگاه می رفت اما پیش از ورود به زندان دوباره برای همیشه از بند این زندان رها شد.او دغدغه ایران داشت......

۲- یک یادداشت نوشته ام در مورد حضور اورتگا در تهران. از عجایب سیاست ایرانی است که دانشجویان چپ گرا محروم از تحصیل و آزادیند و چپ های امریکای لاتین به دعوت دولت اصولگرا به تهران می آیند و در دانشگاه سخن می گویند. نسبت رحیم پور ازغدی و اورتگا چیست؟

۳- به نظر شما وزن آدم ها چه تناسبی با فکرشان دارد؟ گاهی فکر می کنم بعضی ها هرچقدر که وزنشان سنگین تر می شود عقلشان به سبکی می گراید. البته فقط بعضی ها.......

۴- فردا ۲۰ خرداده از مریم که ۳ سال تمام من رو به خاطر تمام آشفتگی هام تحمل کرد ممنونم. شاید سال چهارم آشفته تر شدم شاید هم......

۵- یه داستان واقعی دیروز تکونم داد از یکی پرسیدم راست می گن از هر دری که فقر وارد شود از در دیگر ایمان فرار می کند. زن گریه می کرد و فریاد می زد از مرد بی غیرتش که به حراجش گذاشته بود و آقای رییس سر تکان می داد که به من مربوط نیست. وام را برای ادامه تحصیل دخترش می خواست تا به تن فروشی نرسد.....

۶ - زیادی ننویسم بهتره... همچنان دنبال یه کار تازم خسته شدم از این همه وعده های دروغ مدیران به کارگران. امروز نقشم را به آن ها گفتم. من سخنگوی وزارت امو خارجه ام حرفهایم هیچ اعتباری ندارند و قابل صدق و کذبند......

شکوری راد عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت در تازه ترین اظهار نظر خود شعار عبور از خاتمی جنبش دانشجویی را عامل اصلی شکست اصلاح طلبان در ایران عنوان کرده است. وی جنبش دانشجویی را منفک از مردم دانسته و خواستار ساختن دوباره جنبش دانشجویی است.

 این گفت و گو که در روزنامه هم میهن چاپ شده است مرا یاد روزی انداخت که در انتخابات ریاست جمهوری شکوری راد به قزوین آمده بود و تازه  گفت و گوی علی افشاری از تلویزیون پخش شد ه بود آقای شکوری راد آن جا گفت: هر کس خربزه می خوره پای لرزش هم می شینه.

اصولا این برادر بزرگوار از قدیم الایام دل پری از جنبش دانشجویی داشت که ایشان را به عنوان پدر خوانده نپذیرفت و خلاف نظر تزهای چون آرامش فعال و بازدارندگی فعال حرکت کرد. حالا با این موضع گیری دلایل عدم شکل گیری جبهه دموکراسی خواهی نمایان می شود. برادرانی که هنوز مرز خود و دیگری را برپا داشته اند. اما آقای شکوری راد این رسمش نیست که هرکس با ما نیست را دشمن بخوانیم.

عزت مزید و عمر مستداوم و همواره بر مسند قدرت باشید.

سال ها بعد از قطع رابطه ایران و امریکا سفیران دو کشور بنا به مصلحت دولت های دو کشور تصمیم گرفته اند تا بر مساله عراق بر سر میز مذاکره بنشینند.مذاکره ای که در شرایط ویژه به مرحله انجام رسیده است. از یک سو دولت ایران در اصرار بر دستیابی به انرژی هسته ای امریکا را دشمن درجه یک خود می داند که مانع پیشرفت این مملکت است و در دیگر سو دولت امریکا به این نتیجه رسیده است که برای حل بحران خاورمیانه و پایان رادیکالیسم اسلامی باید مساله ایران را حل کند.

دولت ایران متهم است که با شارژ مخالفان دولت عراق مانع آرامش در این کشور شده و در نا آرامی ها نقشی غیر قابل انکار دارد. در مقابل ایران نیز نا آرامی ها را ناشی از حضور امریکا به عنوان اشغالگر در عراق می داند. اما حقیقت ماجرا این است که تمام مساله ایران و امریکا برای گفت و گو این نیست. بلکه مناقشه ایران و امریکا هم اکنون بر سر پرونده ای قطور تر به نام انرژی هسته ای است. پرونده ای که هم اکنون به امریکا این فرصت را داده تا با بهره گیری از آن ایران را به گوشه رینگ سیاست بفرستد. نکته جالب این که امریکا از یک سو به پای میز مذاکره می آید و در دیگر سو ناوگان های خود را به خلیج فارس می فرستد و بوش از کنگره می گذرد تا برای حمله احتمالی به ایران نیازی به مصوبه نداشته باشد و از زبان دیپلمات های خود به کرات تکرار می کند که گزینه نظامی را از سر بیرون نرانده است. این طرف نیز ایران از زبان مقامات عالیرتبه اش دولت امریکا را به ناسزا می گیرد و مذاکره را به خاطر درخواست کتبی امریکا و به منظور کمک به دولت عراق عنوان می دارد و از آمادگی جنگی اش سخن می گوید. هر دو بی اعتماد به هم بر سر میز می نشینند تا برای حل بحران عراق و پایان دخالت هر دو کشور در امور داخلی کشور سومی تصمیم بگبرند. برای من که علم دیپلماسی نمی دانم مساله کمی خنده دار است. هنگامی که ما خود مشکل داریم چگونه می خواهیم گره از کار دیگری بگشاییم. اما مساله چندان هم عجیب نیست. چرا که دولت فعلی ایران دولت عجایب است. محمود احمدی نژاد اگرچه اصول گرا خوانده می شود و در لباس یک رییس جمهور حزب الهی شعار مخالفت با استکبار جهانی و انقلاب اسلامی جهانی سر می دهد اما راز ماندگاری خویش را در این یافته است که باید برخی از خط قرمزها را بشکند. سفر بی برنامه او به امارات که چشم به سه جزیره ما دارد، اعلام آمادگی برای برقراری رابطه با مصر و... نشان از آن دارد که رییس جمهور برای رسیدن به آن چه که می خواهد ممکن است پای بر روی ارزش هایی بگذارد که خود روزگاری با  دوستانش دیگران را به خاطر آن ها شماتت می کردند.

این گونه است که برای نتایج مذاکره ایران و امریکا باید نگران بود. نگران این که ایران بازهم چون مساله ملوان های انگلیسی بازی راببازد و بعد ناچار شود دروغ بگوید.

نگران این که ما بر سر میز مذاکره تنها امتیاز از دست بدهیم بدون آن که چیزی به دست بیاوریم.

نگرانی از این که سازش ایران و امریکا دوستان اصول گرا را تحریک کند که بیش از پیش دندان ببر نشان دهند.

این ها همه نگرانی است نگرانی بابت نادیده انگاشتن منافع ملی و تحمل هزینه گزاف بر ملتی که نای ایستادن ندارد.

نگرانی از بابت بازی که ما بازنده اش باشیم و چون جسارت گفتن واقعیت را به مردم نداریم به دروغ خود را برنده بخوانیم. هنوز موضع شیخ نشین های امارات بعد از سفر محمود احمدی نژاد فراموشمان نشده که اعلام کردند: ما نگران ایران هسته ای هستیم.

مذاکره یا جنگ

مذاکره فقط بر سر عراق

بی اعتمادی در پای میز مذاکره

بیژن زنگ زد و گفت: مطلبت را صفحه احزاب کار می کنیم ایرادی ندارد؟وبعد ادامه این که تاجیک می خواست تماس بگیرد و مساله را به تو بگوید پس بگو من تماس گرفتم.تازه این توضیح را هم داد که چند خطی از مطلب حذف شده و اگر مشکلی ندارد فردا منتشر می شود. در غیر این صورت که فکر دیگری برای صفحه بکنند.

تمام این یک روال معمول است در نشریات حرفه ای اما برای من شهرستانی کمی عجیب بود. آخر ما عادت کرده ایم به این که بی خبر خبرمان را حذف و مقاله امان را به سطل اشغال بیاندازند. آنقدر موضوع برایم تازگی داشت که ذوق زده برای علی خانبان تعریفش کنم و هردو قاه قاه بخندیم به فضای شهر قزوین و تفاوت های که این ۱۵۰ کیلومتر راه با همدیگر دارند. ما کجا و آن ها کجا؟یادم هست  دو سال قبل پروژه ای صنعتی انجام می دادم که در گفت و گو با مدیران ارشد صنعتی تهدید ها و فرصت های پیش روی صنعت قزوین را می سنجیدم. آن جا هم نزدیکی به تهران اگر چه فرصت بود اما تبدیل به تهدید شده است. 

متن مقاله را در ادامه مطلب بخوانید 

این روایت را ۲ خرداد ۱۳۸۴ نوشتم و دوباره برای خاطره روزهایی که رفت به سراغش آمده ام.